.

Volgend Evenement

29/01/2017 WK Cyclocross kijken vanuit Tapperij Huis ten Bos !!!


Ode aan de Druivencross.

De Druivencross, moeder aller crossen. Het zijn de clichés die de cross haar charme geven. Frituurkarren die al om 10.30 uur een prikkelende vetlucht uitademen, een dik bepakte dame van 70-plus die net voor het middaguur gauw haar broodje frikandel naar binnen smikkelt. Curry klit aan haar kin. Portiers bewaken de entree met een stempeltje. Iedereen krijgt in het blauw 'Sportvrienden Overijse' op de hand gedrukt als betaalbewijs. Ondertussen glibberen coureurs over de heuvels van de groene gordel rond Brussel.
Obstakels te over: houten platen, zandzakken, kasseien, paardenstront en weides volgezogen met vocht. Als favorieten Wout van Aert en Mathieu van der Poel starten, meldt de lokale fanfare zich. Hoe toepasselijk blazen zij 'Over and Out' als Mathieu 'adieu' zegt tegen Wout. Melancholie maakt zich meester van de Vlaamse harten bij het zien van al dit jeugdig geweld, want bij deze cross is het gros nog steeds voor hun oude held. Sven Nys, gestopte grootvorst. Afpilsen doen de Belgen in een café vol grijze herinneringen aan Liboton, De Vlaeminck en Hereijgers. De kastelein kent geen kassa, kleingeld zit in zijn kontzak. Hoewel in dit café het verleden heerst, heet deze kroeg toch echt De Toekomst...
Een 75-jarige liefhebber beseft dat maar al te goed. Hij nipt aan zijn Jupiler als hij trots twee foto's toont. Met handtekening erop! "Als 'd'n Nys' dan toch is gestopt, zijn we voor Van der Poel."
Buiten deint een kerstman dronken door de donkerte genadeloos geveld door een dag in het Overijse veld. Was het nu Druiven- of Dronkencross? Maakt niet uit, hij zal slapen als een os.


Ballerini

Franco Ballerini, deze heerlijk rollende combinatie van lettergrepen zou goed de naam van een Italiaanse operazanger kunnen zijn.  Ballerini zong inderdaad zijn eigen opera, maar wel op de fiets. Een voorstelling met stijlrijke uithalen, maar met  een dramatisch einde.

Ballerini was als Toscaanse wijn. Met de jaren werd hij beter en beter, om pas als dertiger te oogsten. Hij maakte deel uit van misschien wel de meest legendarische klassiekerploeg ooit: Mapei. Ballerini streed om het het kopmanschap met Johan Museeuw, Andrea Tafi, Gianluca Bortolami en Wilfried Peeters. Veel won de Florentijn niet. Maar als hij triomfeerde... Dan was het groots, stijlrijk. Tweemaal was Ballerini soeverein in Parijs - Roubaix: 1995 en 1998. Met name in het modderballet van 1998 danste hij vloeiend over de ruwe Noord-Franse kasseien. Een solo van ruim 50 km.

Na zijn actieve wielercarrière stapte Ballerini in de ploegleiderswagen van de Italiaanse nationale formatie. Met één obsessie: de regenboogtrui. De Toscaanse tacticus triomfeerde met Cipollini, Bettini en Alessandro Ballan. Tussendoor, in 2004, was er zelfs olympisch goud met Bettini. Het leidde tot een innige band tussen Ballerini en 'Il Grillo' (De krekel).


( Franco Ballerini wint Parijs-Roubaix 1998)

De schok bij Bettini was dan ook groot toen Ballerini in 2010 op tragische wijze overleed. "Ik heb een vriend verloren, een broer." De Toscaan zong het laatste deel van zijn levensopera uit in het ziekenhuis van Pistoia. Tijdens een autorally was hij uit de bocht gevlogen en met 100 km per uur tegen een betonnen muur beland. De verwondingen waren voor Ballerini fataal.


11 december 1964

7 februari 2010